Check dan eerst hoe je gevangen zit.

Ik dacht altijd dat anderen me beperken, maar ik blijk het voornamelijk zelf!

Jeroen Biegstraaten

Hoeveel mensen ik ondertussen wel niet tot deze conclusie heb zien komen, kan ik je niet met zekerheid zeggen. Wel dat het er veel zijn, en dat deze groep elke training groeit. Gelukkig. Want het is een van de belangrijkste inzichten om tot meer vrijheid te komen.

Toch gedragen we ons vaak alsof we in de gevangenis zitten, klagend en vloekend in onze cel – terwijl de cipiers al lang naar huis zijn en de deuren wagenwijd openstaan. Je zou denken dat je meteen naar buiten stormt, maar op de een of andere manier blijven we liever op onze brits zitten ongelukkig te wezen. Waarom toch?

Ik heb me hier een hele tijd ontzettend over opgewonden, zeker bij deelnemers die maar niet in actie kwamen. Vast in een rotrelatie, en toch blijven. Ingeblikt in een bordkartonnen baan, en toch niet verder kijken. Opgedroogd in sociale isolatie, maar toch niet er op uit. “AAAGGHH – je ziet toch dat de deur open is, doe iets! Sta op, loop naar buiten en begin met leven!”

Ik trok het niet langer. Ik ging me er in verdiepen. Waarom doen mensen soms niks, terwijl je van de buitenkant zo helder ziet wat zou helpen? Zie daar de sleutel. Die kreeg ik nog het beste in beeld in een gesprek met een vriend. Ik zat in een crisis: met werk had ik geen idee welke kant op te gaan. Mijn relatie was super turbulent (dat klinkt leuk, maar het betekende vooral heel veel spanning en onrust of we nou wel of niet samen waren). Mijn zelfvertrouwen leed hier enorm onder. In die tijd begon ik ook nog eens met sjamanistisch werk, en dat trok me nog veel verder open. Dus ik zei tegen hem: “Ik zit vast, help. Ik weet echt niet meer wie ik ben en wat ik nou moet doen.” Waarop hij met al zijn liefde en enthousiasme tegen me riep: “Natuurlijk wel! Je weet hartstikke goed wie je bent: je houdt van taekwondo, je barst van de energie, en in de diepte weet je al helemaal wie je bent, dat laat het sjamanisme je wel voelen! Kom op man, dit is je pad!”

Toen wist ik het. Dit werkte niet. Want wat hij als uitgang zag, dat zag ik nou helemaal niet. Dit korte gesprek zo’n 12 jaar geleden liet me duidelijk zien:

Aan de binnenkant zie je de deur niet!

Aha. Dus roepen wat je van buiten ziet, helpt helemaal niet. Wat hij me zo royaal toewierp was helemaal niet wat ik nodig had. Ik was eigenlijk blij verrast door de ruimte die ik voelde door toe te geven dat ik zo gevangen zat. Dát hielp. En zo leerde ik dat

De weg naar vrijheid pas opent als je toegeeft dat je gevangen zit.

Dus moet je weten wat je precies tegenhoudt, vastlegt, bewegingsloos maakt. En vermoedelijk heb je daar hele goede redenen voor. Dan kan iemand nog zo hard roepen dat je door de deur kunt. Pas als je weet waar je nou eigenlijk in vastzit, kun je je open stellen voor hoe je er mogelijk uit kunt komen. Wegkomen uit een onderwater grot is iets heel anders dan ontsnappen uit een maximum security prison.

De sterkste cipier die ik in mezelf aantrof, was dat ik overal veel te veel over nadacht. Ik had geen ander kompas dan mijn ratio. En lang niet alles wat er op mijn pad kwam, kreeg ik op die manier op orde. Ik was stapelverliefd op Marije, maar ze riep ook lastige gevoelens in me op, zoals boosheid en angst. Hoe moest ik hier een rationele uitweg in vinden? Ik had een beeld van ‘werk’ wat me als saai en droog overkwam. Hoe kon ik daar in godsnaam een goed besluit over nemen? Kortom: ik zat vast in mijn hoofd. Zelfs zo lang al dat ik niet meer wist dat er onder dat stoffige tapijt een luik zat naar een aantal prachtige benedenverdiepingen. En alleen door toe te geven dat ik vastzat, kwam er ruimte om een beweging eruit te maken.

Wat houdt jou gevangen? Deel het hieronder.

Op jouw vrijheid,
Jeroen

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *