Hoe ik jaren in mijn kop leefde, en hoe ik er weer uitkwam.

“Ik leef zo in mn harses! Ik los alles op met m’n ratio. Ik wil wel anders, maar hoe dan?”

Kort gezegd kan ik de meeste gesprekken met mannen zo samenvatten. “Hoe kom ik in godsnaam onder die strakke kaaklijn?” En ik snap die vraag ontzettend goed. Want ik liep er ook mee rond. En wat heeft het me lang gekost om toe te geven dat ik ook dat verlangen had.

Het was geen onwil, het was onkunde. En hoewel het best even slikken was om dat toe te geven, bood het wel een simpele mogelijkheid: ik kon het gaan leren.

1998, twee enthousiaste jonge studenten hebben een plek in het bestuur van een flinke studentenvereniging bemachtigd: LVVS Augustinus in Leiden, 1200 leden, dik monumentaal pand aan de gracht. Samen met 4 anderen mochten Patrick en ik een jaar vrijaf van onze studie nemen, om onze club te leiden. We voelden ons behoorlijk het mannetje, en dat waren we ook. Op een dag zei hij:

“Jij bent de meest rationele man die ik ken!”

Ik denk dat hij dat zei op een moment dat we weer een onderwerp getackeld hadden door te stellen dat die mensen zich niet zo moesten aanstellen. Van dik hout. Wat was ik trots op die uitspraak! Ik was heel graag die man. Niks wat me raakte, ik was ongenaakbaar aan de top, yes. Dankzij mijn zwarte band taekwondo en mijn intellect voelde ik me supersterk. Missie geslaagd, en het werd gezien. Ik dacht echt dat ik lekker bezig was. ‘Ja, wees maar bang voor me.’ Zo had ik het graag. En ik dacht ook dat het zo moest. Zo regelde je als man invloed en macht.

Ik nam het gevoel van onverbondheid en me slecht begrepen voelen erbij. Dat was de prijs die ik moest betalen voor mijn superieure positie. En omdat het prima paste in het plaatje van sterk zijn, nam ik het op me en viel ik er niemand mee lastig. Zo maakte je nou eenmaal carrière, het had geen zin om daar sentimenteel over te doen. Een echte kerel draagt zijn pijn in stilte…

Fast forward naar 2019: ik schrijf je dit terwijl ik nu les geef in tantra, nou niet echt een rationeel pad… Ironisch, niet? De meest rationele man ter wereld wordt tantraleraar… En toch is het niet zo gek. Want mijn verlangen naar verbinding, met mezelf en de mensen om me heen, was er altijd al. Alleen had ik niet geleerd om daar gehoor aan te geven. Om daar op een gezonde manier naar te handelen. Ik wist eenvoudigweg niet hoe ik lief en betrokken kon zijn, zonder mijn eigen positie te verliezen. In al mijn onkunde zag ik maar een manier: mijn hart afsluiten en in mijn kop wonen.

Ik ga hier de komende tijd aandacht aan besteden. Ik ga je schrijven over waarom we nou eigenlijk in onze kop zijn komen te wonen, hoe je onder je eigen waterlijn kunt kijken zonder te verzuipen, wat dat je kan opleveren én hoe dat allemaal kan zonder de kracht van je kop te verliezen. Want er huist zoveel moois in ons intellect. Vandaag nog kreeg ik een mailtje van een collega tantraleraar: “Ik geniet zo van je structurele aanpak!”. Hoppa, missie geslaagd.

Jeroen

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *