Vannacht. Heftige droom. Een die terugkeert. Eenmaal wakker deze keer wèl helder wat hij me te zeggen had. Ik droomde de sleutel waarom ik in mijn kop was gaan leven. 

Ik spreek veel mannen die op de een of andere manier in hun kop zijn komen te wonen. Ze vertellen me hoe ze eigenlijk weinig voelen en alles met hun ratio oplossen. En hoe ze daardoor weliswaar succes op hun werk hebben, maar steeds meer afstand tot hun partner of kinderen ervaren.

Dan, Facebook en ander instant advies: ‘Kom uit je hoofd en ga voelen!’ YEAH, right. Als het zo simpel was, dan deden we het wel.

Ik zeg ‘we’, want ik heb ook jaren mijn slaapzak uitgerold in m’n frontale kwab. 

En ik ben er uitgekomen omdat iemand me met liefde tegemoet trad over de mogelijke redenen waarom ik in mn hoofd bivakkeerde in the first place. Dus sindsdien kijk ik met meer liefde naar mezelf als ik innerlijk weer de lift omhoog neem.

Vannacht dus die onverwachte, welkome sleutel. Hier is mn droom.

Ik fietste met mn gezellige gezin door de bergen. Heerlijk ongedwongen. Iedereen was er: opa’s, oma’s, mijn vrouw Marije en mijn zoontje Koan van vier.

Ineens bekroop me een sterk gevoel van onheil. Ik keek omhoog: een gitzwarte vloedgolf stortte hoog over de bergtoppen naar beneden. Wat doe je dan? Als een dolle fietsen, en de anderen aansporen dat ook te doen. Mijn vrouw spurtte voor me uit, mooi. Maar waar was Koan? Ik zag hem verderop in paniek, hard rennend op zijn korte beentjes. Zonder vaart te verliezen trok ik hem aan zijn kraag omhoog op mn fiets. Veilig, voor nu. We kwamen bij een dorp, waar mensen laveerden tussen chaos en lethargie met de aanrazende zondvloed in zicht.

Marije verdween in drukte en duisternis, maar ik had geen tijd om achter haar aan te gaan. Ik liep met Koan op mijn arm en ik dacht alleen maar “Godzijdank ben ik sterk.” Ik nam elke mogelijkheid om hoger te komen – door huizen, steeds maar trappen op, hopend dat de bouwconstructie stevig genoeg was tegen de golven die overal vandaan kwamen. Als ik er maar boven kon blijven…

Oké, een droom. Een waar ik flink gestressed uit wakker werd. Ik voelde dat hij me meer te vertellen had, maar wat?

Tijdens het hardlopen vanmorgen kwam even mn angst voor een echte vloedgolf voorbij: we gaan over twee weken naar Thailand, en ik moet er niet aan denken dat mijn gezin uit elkaar spoelt over afgebroken palmbomen en verwoeste bungalows. Maar dat was het niet.

Ineens herinnerde ik me een paar droomlessen die ik jaren geleden kreeg van Sven Goedbloed. ‘Alles in je droom ben jezelf’, zei hij. De volwassen man, de jonge jongen, de huizen, de chaos en lethargie, ja zelfs de golf.

En toen zag ik het: een veilige, vrolijk voortbewegende family unit spat uit elkaar onder een plotse donderende onheilsgolf. Exact hoe ik als zesjarig rouwdouwertje de scheiding van mn ouders heb ervaren. Enorm beangstigende energie van bovenaf. En omdat iedereen schrok, pakte ik zelf dat paniekerig jongetje maar beet en vluchtte zo hoog als ik kon, voor het gitzwarte warer uit. Tot ik niet meer hoger kon. Eenmaal in mn kop sloeg ik het luik naar beneden met stijve spijkers vast en kitte ik de randen dicht tegen de laatste lekkage. Zo waren kleine Jeroen en ik veilig. Phhew. Gehaald. Nu restte me maar een ding: zitten waar ik zat en me niet verroeren.

Tering, wat een droom. En wat een opluchting. Ik kon mezelf ontslaan. Het was niet mijn vooropgezette idee om een bovenkamer te betrekken. Niet mn schuld. Niet eens een bewuste keuze. Het was mn manier om te overleven. En het voldeed voor lange tijd. Ik liet een traan en een snik.

Dus, mannen, we doen het allemaal niet voor niks. En het leren kennen van de redenen van onze innerlijke stormvloedkering brengt ons dichter bij meer vrijheid. Letterlijk: je kunt eindelijk eens uit dat muffe appartement en je vleugels uitslaan op de andere verdiepingen, en zelfs eens door de tuin lopen. Ja, vrijheid wacht. En als je goed kijkt, zie je het: het water is al lang gezakt. 

Op jouw vrijheid,

Jeroen

1 antwoord
  1. Nadja Filtzer
    Nadja Filtzer zegt:

    Hoi Jeroen,

    Via de nieuwsbrief van het Centrum voor Tantra kom ik op je site. Rob en ik hebben de introductieweek in Havelte gedaan. Geweldig was het! Een jaar ofzo geleden? Hoe lang hebben wij elkaar niet gezien? Geen idee. Tijd is relatief. Ik lees dat je daar weg gaat en wens je veel succes met je nieuwe weg! Ben benieuwd wat je van plan bent.

    Bij het lezen van jouw droom herken ik veel. Ik word emotioneel van het lezen. Jaren geleden droomde ik ook steeds van overstromingen, voor de vloedgolf uitrennend naar een kerktoren, waar ik in klom om de bel te luiden en iedereen te waarschuwen dat de overstroming eraan kwam. Ik heb nooit de betekenis precies achterhaald, behalve dat het water stond voor m’n emoties die me teveel werden…
    We deden een week tantra meditatie eind augustus. Ergens anders, in de Betuwe. Maar ik miste de goeie begeleiding, zoals ik dat in Havelte bij Carla en Remmelt van het Centrum voor Tantra heb ervaren.

    Waarom vertel ik dit? Ik voel dat het tijd is om in mijn zachte, sterke kracht te kunnen blijven staan, zonder dat mijn wortels uit de aarde worden gerukt, welke storm er ook woedt. Dit geldt niet alleen voor mij, maar voor iedereen. Er is, geloof ik, veel behoefte aan. Hoe en wat zal ik voor mezelf onderzoeken. Maar ik neem graag contact met je op. Veel liefs, ook aan Marije.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *